22 Maja – wspomnienie liturgiczne św. RITY

Ostatnie cztery lata życia były dla Rity czasem bardzo trudnym – ze względu na chorobę nie mogła wstawać z łóżka i była całkowicie zdana na pomoc współsióstr. Chorą Ritę odwiedziła dawna sąsiadka z Roccaporeny –  święta podzieliła się z nią pragnieniem zobaczenia żywej róży i skosztowania owocu figi. Kobieta nie potraktowała jej słów poważnie, ponieważ… była zima! Po kilku dniach, gdy przechadzała się obok ogrodu ujrzała rozkwitający kwiat róży. Przyniosła ją Ricie, razem z dwoma owocami fig, które również znalazła w rodzinnym ogrodzie świętej. Św. Rita zmarła w swoim klasztorze augustianek 22 maja 1447 r. Już kolejnego dnia po jej śmierci miały się dziać cuda za jej wstawiennictwem. Zasłynęła jako orędowniczka spraw trudnych, a nawet beznadziejnych sytuacji życiowych. To właśnie na pamiątkę „cudu róży” 22 maja każdego roku poświęca się tzw. róże św. Rity. Kwiaty te mają być znakiem duchowej bliskości świętej patronki od spraw trudnych. Pozostawia się je dla siebie lub przekazuje osobom doświadczającym życiowych przeciwności. Przybywający przywożą ze sobą jedną różę więcej, żeby pozostawić ją św. Ricie jako wyraz wdzięczności.